RICCIOTTI'S ACADOREMIE-TOURNEE

Woensdag 31 maart t/m zaterdag 10 april 2010

Woensdag 31 maart t/m maandag 5 april, Repetitieperiode

Op woensdagavond 31 maart begint de repetitieperiode van Ricciotti's Acadoremie Tournee. Zoals elke Ricciotti Tour wacht ons een zware taak: het instuderen van 23 stukken in 4,5 dag.

De sfeer tijdens de repetitieperiode is (ook als vanouds) knus en speciaal. Afgezonderd van de wereld en zo'n 8 uur per dag bezig met repeteren en muziek maken, ontstaat al snel een moeilijk te omschrijven sfeer. Behalve tijdens het repeteren hoef je niet na te denken: er wordt geroepen wat je moet doen en dat doe je dan gewoon. Op de vroege ochtend is het deze keer soms wel wat ingewikkeld: de luchtbedjes moeten steeds in één kamer verzameld worden zodat de andere ruimte beschikbaar blijft om te functioneren als danszaal of ‘moskee'. In de ‘verzamelkamer' is het daardoor een gezellige chaos, maar daar hebben we overdag toch eigenlijk vrij weinig te zoeken.

Maar er wordt deze dagen niet alleen maar muziek gemaakt: we krijgen ook toneelles. Toneel voor Dummies welliswaar, maar het is erg leuk en een welkome afwisseling tussen al dat muziek maken. Mens=Dier en Hill,Bill en Jill zien eruit als om door een ringetje te halen na wat werk met Miranda.

Ook het traditionele avondspel wordt natuurlijk weer gespeeld en is een hilarisch spektakel met acts als Room Ui Melk Kip Kaas, de aquariumpoetser, de voetenact, de Take-Me-Out spelshow en het drama van Mahler. Ook wordt op deze avond de carry-over van vorige tournee gepresenteerd: Ich Bin Wie Du laat van zich horen door het spel te organiseren en de verdere week te blijven azen op nieuwe inschrijvingen bij het datingbureau.

Elke avond wordt wel een kleine jamsessie gehouden, met als hoogtepunten Anouks Ricciotti-jamdebuut en Thijs' Poep in je hoofd!

Voor je het weet is dan zo'n repetitieperiode voorbij gevlogen en is het tijd om jezelf weer in de wereld te vertonen, met een ingestudeerd repertoire. Hoewel een enkel nieuw lid zich nog angstig afvraagt ‘Gaan we nu dan helemaal niet meer repeteren..?', kijkt iedereen er enorm naar uit om op maandag 5 april de wereld te gaan laten zien en horen hoe leuk muziek is.

Na nog een laatste ochtend repetitie begint dan een schoonmaak in vogelvlucht: het hele pand moet in een uur schoon zijn! De vuile was en kantoorspullen kunnen gelukkig in Edam achterblijven: Loek komt met een nieuwe bus en die is een stuk kleiner dan de oude! Met wat passen en meten en wat beginnersproblemen krijgen we alles toch in de bus gestouwd en kunnen we eindelijk op weg. In een gloednieuwe bus met gelukkig nog de oude buschauffeur: Loek krijgt natuurlijk een hele hartelijke groet van de Achterbus. Ricciotti on Tour!!

Maandag 5 april, tourdag 1

Het allereerste optreden is altijd spannend, zeker met een hele bubs nieuwe leden en in een zaal waar ineens alles anders klinkt en toch wel erg goed te horen is! Maar het publiek in Hof van Saksen is tevreden en voor ons is de kop eraf. We hadden ook speciaal publiek: twee studenten uit Groningen zijn een stukje met ons meegereden in de bus en krijgen vanuit Hof van Saksen een lift van twee vriendinnen van Sterre. Dat is pas geluk hebben! Na het optreden is er tijd om even te zwemmen of, als je je badpak bent vergeten, een kopje koffie te doen. Het wordt een snelle duik, want het Ricciotti reist op een strak schema en muziek naar de mensen brengen gaat voor zwemmen, dus met een uurtje, of anderhalf misschien, zitten we alweer in de bus. Er is een luxe maaltijd voor ons geregeld in het Chinese restaurant Wing Ho (of was het Wo Hing, of Ho Wing..?) Er is een enorme hoeveelheid eten klaargemaakt. En na alle verwennerijen tijdens de repetitiedagen weten we niet zo goed meer waar we het laten moeten. Uitgegeten, opgestapt. Wat te doen? WILD OP!! Ja hoor, het tweede optreden van de tour, meteen wild op. Lekker in de van der Valk, nukkige dames klassieke muziek opdringen... In uitgelaten stemming komen we die avond in één van de favoriete slaaplokaties aan: Musselkanaal. Er wordt flink gesjoeld, gepim-pam-pet en getafeltennist, alsof er helemaal niet nog 5 tourneedagen op ons wachten.

Dinsdag 6 april, tourdag 2

Vandaag vroeg op! Helaas gaat er wat mis met wekken dus zijn we een beetje aan de laten kant, maar wie kan het Ricciotti zoiets nu kwalijk nemen als hij 40 van die lachende koppies ziet..? De busreis is heerlijk: Anouk leert ons het liedje van Jan Klaassen met geluidseffecten aan (pss, klak, fluit, blaas). In eerste instantie ga ik er voornamelijk gekke bekken van trekken, maar later lukt het aardig. Mooi initiatief! Uiteraard mag ze na deze actie wel lekker voorin blijven zitten voor haar interview.

Het eerste optreden van vandaag is in de JJI Overberg. Hier zitten meisjes niet omdat ze iets crimineels hebben gedaan, maar meer uit zelfbescherming. Bijvoorbeeld voor loverboys, of de omgeving waar ze in opgroeien is te gevaarlijk. De meiden zijn een ontzettend goed publiek, dat is wel eens anders bij de JJI. Ze blijven doodstil tijdens Mahler en zelfs tijdens het blazersstuk, dat toch voor ongeoefende oren helemaal niet makkelijk is, luisteren ze aandachtig. Na de lunch in de JJI leest Thijs in de bus voor uit het tijdschrift dat deze meiden lezen en waar ze zelf stukjes naartoe sturen. Dat zijn moeilijke dingen, maar geven wel een goed beeld van het leven en de gedachtegang van pubers, gewoon eigenlijk nog kinderen, in het nauw.

's Middags spelen we in de AZC, vandaag is geen ‘feest' op doelgroepgebied. Wel bij het Ricciotti uiteraard, hoewel de indrukken later wel degelijk op ons neerdalen. Na een flinke tijd met van Dyke Parks over het terrein te hebben gelopen hebben we een flink publiek weten te verzamelen. Hoewel de respons niet erg groot is en we een flinke lading handicaps hebben (zon, wind, grijpgrage kinders), wordt het een prachtig optreden. Anneke gaat na afloop even met ons mee de bus in en vertelt over de kinderen en de reactie van het publiek: in hun cultuur is muziek er voor de gezelligheid en betekent muziek dus eerder méér praten dan minder. Nou Ricciotti, ik denk dat ze ons leuk vonden!

Anneke deelt ook nog eens lekker veel snoep uit, dus als we even later lekker op een grasveldje in Utrecht pizza gaan eten, blijft ongeveer de helft van de pizza's onaangeroerd. Niks aan de hand, gewoon mee in de bus. En een deel geven we mee aan de kinderen met wie we een wedstrijdje gevoetbald hebben (die mensen die nog konden rennen na zoveel eten te hebben weg gewerkt dan).

S'Avonds volgde het eerste optreden met een muziekschool. UCK Vleuten had niet erg haar best gedaan, of het was een beetje mislukt, want op ons staan wel 1 klarinet en 2 saxen te wachten. In het publiek zitten (groupies meegeteld) bovendien wel zo'n 20 man, dus het Ricciotti wordt op de proef gesteld! Maar het lukt redelijk, want lol en muziek maken kan altijd, overal en voor iedereen. Na afloop drinken we snel een biertje, maar het gaat al snel kriebelen: WILD OP!! We rijden naar Utrecht CS en geven daar een hilarische uitvoering van Mens=Dier. De reizigers reageren fantastisch op de ‘gek geworden' Rieneke. Uitgelaten door de sfeer en de actie rennen we terug naar de bus, want Loek moest op tijd stilstaan om morgen weer verder te kunnen. We logeren in Bunnik, een logeerlocatie die al jaren in de Ricciotti-tour voorkomt en waar Gijs nog een prachtig kotsverhaal over weet te vertellen...

Woensdag 7 april, tourdag 3

Vandaag lekker geen tas inpakken! We blijven nog een nachtje in Bunnik. Het ontbijt valt wel even tegen: een hele meute Franse kinderen moet hun lunchpakket klaarmaken als het Ricciotti probeert wakker te worden. Het eerste optreden staat gepland in Amsterdam, dat is best een eind rijden maar dat kon helaas niet anders. We spelen met het leerorkest: kinderen die normaal geen instrument kunnen leren spelen, krijgen nu toch de kans er kennis mee te maken. Er zijn hobo's, fagottino's, trompetten, fluiten, hoorns, cello's en violen. Melodisch kunnen ze nog niet zo veel, dus ze geven steeds hele grappige ritmische intermezzo's. Het is een prachtig optreden, waarbij de kinderen opvallend goed luisteren als het Ricciotti speelt. Bij Mens=Dier gebeurt er iets geks, Thijs kondigt Arthur Wagenaar aan en ineens staat Derk daar te zwaaien. En voilà, Derk moet allerlei moeilijke vragen over Wagenaars stuk beantwoorden. We krijgen een heerlijke lunch met sandwiches, fruit, soep en sap. En... een kopje koffie in het zonnetje in de tuin van de school.

We zijn een tikkeltje te laat voor de repetitie in Assen, maar dat geeft niks. De meeste kinderen hebben alleen een partij voor Farandole, dus Rosa komt de viooltjes tijdens Can't Take maar vertellen dat ze gewoon flink moeten strijken. Prachtig! Het publiek is wat stijf, maar lijkt het wel leuk te vinden. Het is ook erg warm, daar word iedereen sloom van natuurlijk. Het Ricciotti heeft het in elk geval ook moeilijk. We worden bedankt met een heerlijke maaltijd, door de kinderen zelf gemaakt. Er is niet veel tijd om ervan te genieten: we moeten gauw weer door naar het volgende optreden!

's Avonds spelen we knus in een instelling voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Het is wat krap en er staat een muur in de kamer die het publiek in tweeën deelt, maar dat mag de pret niet drukken. Het jonge publiek is erg bang om te komen dirigeren, maar uiteindelijk vinden we toch iemand die ons wel wil helpen. Ben dirigeert vervolgens zelf maar zijn Metallica, tijdens het spelen en zingen kan dat er ook nog wel bij. En een jongen achterin het publiek verklapt de mop tijdens Hill, Bill en Jill! Hij kan er niet om lachen... Wij gelukkig wel.

Drie optredens gedaan, maar we zijn nog niet klaar! We gaan gezellig wild op in café de Belgische Keijzer, waar het Palmavond is en waar we eigenlijk niet in passen, zoals dat hoort bij cafés. We mogen volgens afspraak één nummer doen, spelen er natuurlijk twee en gaan dan uitgelaten en vol energie naar huis (=Bunnik), alsof de dag pas net begonnen is. Behalve dat we natuurlijk wel lekker een biertje pakken!

Donderdag 8 april, tourdag 4

De tassen zijn weer gepakt, de bus weer volgeladen. Vanmorgen gaan we naar Leiden, waar we op de school van Leonard, het Bonaventura college, gaan spelen. Maar niet voor we lekker wild op zijn geweest. Het plan was om lekker te gaan vliegen, maar toen we zagen hoe ver de bus helaas van de faculteit geesteswetenschappen vandaan moest stoppen, hebben we dat plan maar een beetje laten varen. We hebben ‘gefladderd'. Het is een vreemde manier van fladderen: de bus uitstormen, onder veel bombarie je lading aanpakken, drie passen rennen en dan je door eerdere tourdagen doodvermoeide en conditieloze lijf rustig naar de optreedlocatie slepen, om daar vervolgens weer flink hectisch en druk op te stellen... Het optreden gaat super goed! De studenten bevalt het wel en hoewel we gewaarschuwd worden dat we bij klachten direct buiten staan, gebeurt er verder niets. Want wie klaagt nou over het Ricciotti..?

Op het Bonaventura college doen we ons tegoed aan een flinke lunch, maar niet voor we de pubers met een oude vertrouwde ‘kiekeboe' de stuipen op het lijf hebben gejaagd. Om hun harten terug te winnen spelen we een kleine eeuwigheid Van Dyke Parks op het schoolplein. De zaal zit lekker vol, de kinderen lijken er zin in te hebben. Ben heeft een mooie act bij Metallica, waarbij hem één voor één de gitaren van de school worden aangegeven, die allemaal behalve akoestisch ook nog eens vreselijk vals zijn. Smaakvol te lang, net als de rest van het optreden en dus heeft het Ricciotti weer eens lekker stress. Niet dat de pubers zich daar druk om maken: we moeten gewoon achter in de rij aansluiten. Grappig is dat het Ricciotti de stress dan ook meteen laat varen: wat moet je er immers in zo'n situatie mee?

In Zeist wordt gevierd dat het cultuurfonds nu eindelijk rond is en worden we met praatjes overladen. Het Ricciotti heeft voor dat soort dingen geen tijd en begint als ze voor de tweede keer wordt overruled door een zenuwachtige juffrouw die het draaiboek heeft bedacht, een beetje recalcitrant te worden. Zo ook Derk, die uit wanhoop tegen de vrouw zegt dat als ze nu nog langer dan tien minuten praat, het Ricciotti haar spullen pakt. Daar schrikt ze wel van en we maken ons programma ongestoord af. Eventuele irritaties zijn met etenstijd alweer vergeten. Er is niet heel veel eten, maar het orkest zeurt niet: het is de hele tournee zo goed geweest dat er ruime reserves zijn aangelegd.

Vanavond spelen we in de school waar we vorige tournee gerepeteerd hebben. Het is een bijzonder optreden, want we hebben gastaankondigers vanavond. Het loopt allemaal heel goed, we beginnen met in C vanuit het orkest en dat geeft zoals altijd een heel bijzondere openingssfeer. De aankondigers hebben hele creatieve dubbele schaatslagen in hun verhalen, waardoor er voor de orkestleden ook wat te luisteren/lachen valt. We sluiten de avond af met ‘I like the flowers', een echte klassieker in het kinderliedjesrepertoire.

Na het optreden zijn we voorlopig nog niet ‘thuis': we moeten nog naar Limburg rijden, want morgen spelen we in Venlo en Weert. We slapen in wat vanaf nu Rosa's favoriete slaaplocatie is, met oneindig veel bedden en douches, maar helaas iets minder oneindige hoeveelheden toiletpapier. Het gaat net goed (toch..?).

Vrijdag 9 april, tourdag 5

Laat opstaan is altijd een welkome verwennerij tijdens de Ricciotti tournees, zeker op de een-na-laatste dag. We hebben een zware dag voor de boeg: eerst meervoudig gehandicapten en dan twee bejaardentehuizen. De meervoudig gehandicapten blijken een makkelijker dan verwacht publiek. Een dame maakt ons direct aan het begin duidelijk dat ze graag jij en je genoemd wil worden, waarna ze Thijs nog even verteld dat hij fan is van ‘Aha!'. Martijn dirigeert ons als een professional en we krijgen na afloop twee prachtige kunstwerken aangeboden, waarvan we later in de bus democratisch besloten hebben wat de boven- en onderkant moest zijn.

Nu is er even tijd over en we besluiten wild op te gaan. Aangezien we in Venlo zijn, grijpen we de kans toch even aandacht voor de cultuur te vragen door voor het huis van Geert Wilders te gaan spelen. Althans, daar waar hij is opgegroeid. We spelen twee semi-optredens van twee liedjes, voor de buurtbewoners en de pers die, als muggen op een lamp, gewoon weer op de naam Geert Wilders af is komen zoemen. Nu volgt een korte discussie: nog eens spelen voor nog meer pers, of gewoon weer lekker spelen voor bejaarden, gehandicapten en daklozen en de pers laten voor wat ze is. Bovendien betekent meer spelen minder (lang) lunchen, dus de keuze is gemaakt: lunch!

We hebben een heerlijke ‘bejaardenlunch' : soep, zachte broodjes, kroketten, aanmaakkoffie en... toetjes!

De bejaarden zitten na de lunch al vol spanning op ons te wachten (zo wordt ons verteld). We spelen een energiek optreden, wat niet makkelijk is met de hoge temperatuur in de zaal. We moeten op tijd weg maar dat gaat niet zomaar: de mevrouw van de organisatie deelt ons doodleuk mee dat als we nu stoppen, we dus niet meer terug hoeven te komen, maar als we nog een liedje doen, ons een geweldig applaus wacht. Nog een liedje dus maar! Gelukkig worden we rijkelijk beloond: Rosa ontving een bedankkaartje met daarin 15,- euri.

Door het extra liedje komen we te laat in het volgende bejaardenzaaltje aan, maar dat is helemaal niet erg. Hier is het zo mogelijk nog warmer en het Ricciotti ligt op apengapen, maar daar merkt het publiek weinig van. Mevrouw Peters, 95 jaar en zo dement als maar kan, heeft een heerlijke tijd met gastdirigeren. Al heb ik het idee dat ze steeds als ze terug kijkt naar Thijs niet meer weet wie die charmante jongeman toch is...

Met drie optredens en twee semi-optredens op zak gaan we op weg naar Weert. Daar wachten de bigband en de strijkers van de muziekschool waar Marcel lesgeeft op ons voor een gezamenlijk concert. De zaal is stampvol en we passen eigenlijk helemaal niet met zijn allen op het podium, maar de avond swingt de pan uit en iedereen is in no-time al die bejaarden weer vergeten. De reacties uit Weert zijn heel positief en gezien de uitzinnige vreugde en gekheid van het Ricciotti (dat na het concert uitgebreid Bohemian Rapsody en alle mogelijke meezingers van het dak schreeuwt), is het bij ons ook wel een succes.

De avond is een zware, nuttige en leuke tegelijk. Gijs initieert in de bus een kleine discussie over wat we vandaag gedaan hebben en waar we eigenlijk voor staan. Wat is het Ricciotti, wat is ons doel en zijn we het daar wel allemaal over eens? Wat voor statement hebben we vandaag gemaakt en moet/kan dat wel? De discussie gaat wat te lang door maar brengt wel wat sterke punten naar voren. Er wordt nog lang nagepraat en in kleinere groepen verder gediscussieerd.

Zaterdag 10 april, tourdag 6

Het toeval wil dat op deze slaaplocatie in Sint Michielsgestel workshops (wereld)muziek gehouden worden. Dus? Wild op! De mensen zijn erg enthousiast en schuiven hun hele programma een kwartier op om naar ons te kunnen luisteren (dat kan ook eigenlijk niet anders, want we hebben ze een beetje gecornerd...) En dan eindelijk, eindelijk: shoppen! De houtjes shoppen een hele Intratuin bij elkaar, de tweede violen zetten een onderbroek op hun hoofd, de cello's lopen een paar tournees achter en veranderen in barbuletes (vlinders, voor de nieuwe leden onder ons) en het Ricciotti straalt als een zonnetje als het in Tilburg bij het cultuurpodium aankomt. Daar worden de diploma's uitgereikt en het Ricciotti begeleid dat met muziek. Gelukkig heeft deze man wel begrepen dat we geen achtergrondstrijkje zijn. Na afloop komt hij enthousiast op ons af om te zeggen dat ze de uitreiking maar vaker zo uitgebreid muzikaal moeten omlijsten. In the pocket! Weer wat Hafabra-zieltjes gewonnen voor het symfonie-orkest. Het was dan ook een spannend concert: Thijs deed examen, en Peter werd gemasseerd en met olie ingesmeerd door de mooiste meisjes van het orkest.

Deze tour staat geen enkel optreden in Amsterdam gepland en dat kan natuurlijk niet, dus we gaan wild op op de dam. En ook een beetje omdat dat eigenlijk niet mag, voor de spanning. Rieneke laat nog eens zien dat ze zo gek als een deur kan zijn en dit keer doet de rest van het Ricciotti ook alweer een stuk overtuigder mee. We hebben veel en enthousiast publiek maar ja, als altijd moet het Ricciotti weer verder. Bij het inpakken krijgt Loek een boete omdat hij in de weg staat. Vervolgens moet hij nog veel langer in de weg staan omdat de agent er zolang over doet om zijn boete uit te schrijven. Als Derk hem daarop attent maakt reageert hij niet al te vriendelijk. Misschien zou hij eens een cursus fruitstraling moeten doen. Of past dat niet bij zijn beroep?

En dan op weg naar Bloemendaal waar Dieuwertje (de mama van Derk) al op ons staat te wachten. We gaan eerst Chinees eten en dan weer lekker met de kinderen van Dieuwertjes muziekschool repeteren. Een hobojongetje wordt even ziek en kotst de chique hal onder maar verder verloopt de avond soepeltjes. De solisten lopen de trap af alsof ze al jaren in The Sound of Music meedraaien en de kinderen spelen Can't take my eyes alsof ze best weten welke noten ze moeten spelen.

In de bus naar Edam volgen nu in noodvaart alle bedankjes en de praktische mededelingen. De solisten krijgen allemaal een echte Ricciotti poster met hun portret erin verwerkt. Eenmaal in Edam aangekomen rausen we de bus ongelofelijk snel leeg en beginnen aan ons laatste optreden van de tour. In de eerste helft houden we Patrick Swayze competitie, want Marco de Bruin zit in de zaal. In de tweede helft geven we alles dat er nog in zit en na afloop van het optreden is iedereen moe maar voldaan. Blij, dat het klaar is, dat het leuk was, dat we van de zomer weer gaan!

Het management wordt bedankt en Derk doet de fijne mededeling dat Rosa lekker Tourneemanager blijft de komende tijd. Dan gaan er echt mensen hun spullen pakken en is het afgelopen, hoewel nog ongeveer de helft van het orkest nog één nachtje in Edam bivakkeert. Je weet wel, dat buurthuis waar we drie jaar geleden de tour begonnen...